Terug in Kojonup

1 Februari - Dag 546 13 dagen op de boerderij, nog 75 te gaan.

Hoi Allemaal!

Ff een berichtje van mijn kant. Ik heb niet zoveel meegemaakt, maar heb me weer lekker gesettled in Kojonup.

2 week geleden ben ik vanuit Alice Springs naar Sydney gevlogen waar ik maar 1 nachtje bleef. Een vriendin kwam 's nachts ook naar Sydney, dus de volgende dag hebben we lekker in de stad rondgesjouwd. 's Avonds naar Perth gevlogen waar ik maar 2 dagen gebleven ben. Wel gezellig bijgekletst met Nicola. We zijn het centrum in gegaan voor ontbijt en kwamen er uren later weer uit. Net als vanouds. Alles nog precies hetzelfde.

Vorige week zaterdag kreeg ik een lift op naar Kojonup. Was wel grappig, Eric, een Ierse jongen, die werkt hier ook af en toe op de boerderij, die moest ook in het weekend hierheen, dus kon ik mooi meerijden. Opgezet door een gezamelijke vriend, we hadden elkaar nog nooit ontmoet. Maar, het scheelde me een dag (er gaan geen bussen op zaterdag, dus had zondag gemoeten) en een lange busrit.

Het huis waar ik nu in woon ligt 25km buiten Kojonup, aan Albany's kant. Dus, we moesten door Kojonup om naar het huis te gaan. Onderweg mooi even gestopt bij het roadhouse, zodat ik iedereen gelijk ff kon zien, aangezien ik geen vervoer voor een week zou hebben. Was erg goed om iedereen weer te zien, maar ik baalde wel vrij snel van het niet hebben van een auto.

Het huis ligt namelijk helemaal in de bush. We wonen er met z'n 6en (ff afwachten, ik denk dat iemand er zo uitgenknikkerd wordt) en het is vrij groot. Onze buren wonen 3km verderop en we hebben vrijwel geen bereik op de telefoon en geen wifi ofzo. De enige plek in de omgeving waar ik bereik heb, is het puntje van mijn bed. (Jeej!!) Dus, ik heb m'n telefoon nooit bij me, die ligt gewoon op m'n bed. Een nadeel van de bush zijn wel alle ongewenste dieren. We hebben hier al vaak Huntsman Spiders gehad, dat zijn echt joekels van spinnen!!! Verder heb je hagedissen (ik ben een keer echt geschrokken van een hagedis van meer dan een meter die langs m'n benen kroop), grote mieren die heel hard bijten, giftige spinnen en slangen natuurlijk. Gelukkig valt het nog enigszins mee. In ieder geval, het valt mij op het moment mee.

Ik had al gehoord dat de jongens, waarmee we op de caravan park heel veel mee optrokken, weer terug zouden komen naar kojonup op dinsdag. Dus, dinsdagavond, ik ging m'n mobiel checken, 10 gemiste oproepen en 6 berichtjes. Gelukkig kon ik iemand z'n auto lenen en ben ik snel ff naar Kojonup gecrosst. Echt heel leuk om hun weer te zien!

Ondertussen viel er ook veel te regelen. Ik heb natuurlijk wel een auto aangeschaft. Ja, er wordt hier een leven opgebouwd. Ik ben nu de trotse (super trots!) eigenaar van een Ford Falcon Futura Sedan uit 2000. Rood, heeft maar zo'n 100.000km gedaan, cruise control, automaat, super schoon en nieuw van binnen. Errug blij mee! Maar goed, dan moet er natuurlijk ook een fatsoenlijke verzekering komen. Dus, ff een vriendinnetje gebeld, en die had haar verzekering bij NAB. Dus aan Kate (m'n baas van de boerderij) gevraagd of ik een auto mocht lenen om daar heen te gaan. Donderdagmiddag ben ik daar heen geweest, papieren ingeleverd en alles aangevraagd. Ondertussen smste Kate dat ik de auto pas 's ochtends weer mee hoefde te nemen, dus heb ik Gideon opgezocht voor diner en een film. Lekker gechilled en bijgekletst. Vrijdag moesten we weer naar het dorp om boodschappen te halen voor het huis, dus weer naar de NAB geweest en heb alles geregeld en zo had ik zaterdag een auto en een verzekering. Ook ben ik van bank gewisseld omdat de NAB ff wat beters aanbood (creditcard, geen maandelijkse kosten en rente op m'n spaarrekening). Verder moest ik het geld natuurlijk voor de auto overmaken. Dus, een heel gedoe.

Zaterdag wat het Australia Day (australische koninginnedag.) Dat begon 's ochtends vroeg (half 7 weg) met ontbijt in Kojonup. Daar werden ook de mensen gehuldigd die hun citizenship gehaald hebben. Voor Australie heb je namelijk verschillende soorten visums. Ik heb een working holiday visa, daar mag ik 1 jaar op blijven. Ik doe nu m'n regionaal werk zodat ik nog 1 jaar mag blijven, maar het is hetzelfde visum. Daarna zou je een sponsorship moeten krijgen. Die is voor 4 jaar en dat moet een bedrijf voor je regelen. Daarna kun je permanent residency aanvragen. Op dat visum mag je gewoon blijven, maar het is nog steeds een visum. Als laatste kun je je citizenship halen, wat inhoud dat je een Australisch paspoort krijgt en ook mag stemmen enzo. Dus, mijn vriendin Bhel had dat in november gehaald en werd nu gehuldigd. Dus, Kevin was daar ook en samen hebben we Bhel aangemoedigd. Daarna wachtte mij een lange dag, want ik moest eerst op de boerderij werken en daarna in het roadhouse. In het roadhouse werk ik nu alleen nog in de keuken en neem ik Bhel haar shifts over wanneer zij vrij is/wil. Uiteindelijk was ik zaterdag om 10 uur thuis. Maar omdat het Australia Day was, hadden we de buren over dus daar was ik gezellig bij gaan zitten. Uiteindelijk om 1 uur in bed, 6 uur er weer uit en toen kreeg ik nog zo'n dag. Tot 3 uur op de boerderij en vanaf 4 uur in het roadhouse. En maandagochtend moe natuurlijk!!

Het werk op de boerderij bevalt mij erg goed. Haha, ik ben een echte boerin aan het worden. Het is dus een kippenboerderij, en het gaat ook echt om de eieren. Maar behalve kippen zijn er ook schapen, lammetjes, honden, puppies, katten, etc. Dat moet allemaal gevoerd worden en je moet zorgen dat ze water hebben. Dus, ik sjouw de halve dag met emmers met 15 liter water om iedereen maar te voorzien. Verder moeten de eieren geraapt en gepakt worden. Omdat ik als enige (geen idee hoe ik dat zo snel voor elkaar heb gekregen) de truck mag besturen, doe ik dat ook heel veel. Verder moet je kippen vangen die ontsnapt zijn, dode kippen ruimen en de zieke er tussen uit halen. En er zijn zo'n 3000 kippen. En we krijgen nog zo'n 2000 van de week. Dus ja, kaplaarzen aan en gaan maar! Maar ik voel me er erg comfortable bij en loop zingend tussen de kippen, dus dat is prima. Verder heb je vaak ook nog een paar kinderen aan je hangen, omdat die nu zomervakantie hebben. Kate en Reese hebben 3 kinderen: Jack (7), Asha (5) en Lucy (2) en daar heb je best veel werk aan. Meestal zijn ze in het huis, maar nu (tegen het einde van de zomervakantie) begint de verveling toe te slaan en nemen wij ze wel regelmatig op sleeptouw. Wel super hoor. Zelfs Lucy loopt op haar blote voeten rond op de boerderij. Het gaat allemaal zo gemakkelijk!

Maar, maandag hadden we een lange dag. De inspectie kwam deze week en de boel moest schoon. Dus, na al onze activiteiten moesten we de vloer boenen in de shed waar we de eieren inpakken. En boenen was het. Ik heb letterlijk de hele vloer geboend met een schuursponsje. En, na 2 uur boenen was het schoon. Maar, toen zat ik onder de modder eigenlijk. En nu moet ik iets vertellen, wij wonen op het platteland en hebben geen leidingwater. Wij hebben een tank. En ja, je voelt 'm aankomen.. Toen we thuis kwamen (om half 6) hadden we geen water en bleek de tank leeg te zijn!!! Dus, geen douche, geen water om je handen te wassen, niet afwassen, geen was doen, geen wc, etc. En dan woon je met 6 man in een huis. Maar, het is een beetje vreemd. Wij kijken hier natuurlijk het nieuws, en je ziet dat ze in Queensland weer grote overstromingen hebben en hier is het droog en heb je geen water.

Nou kan ik er heel hard om lachen. Je weet van te voren dat dat gaat gebeuren. Je weet dat je geen bereik heb op je telefoon, je weet dat je geen internet hebt, je weet dat je buiten het dorp zit en je weet dat er niets te doen is, als jij het niet zelf organiseerd/opzoekt. En ik vind dat dus heerlijk. Maar, nu hebben we afgelopen donderdag een italiaanse jongen in huis gekregen, en ik ben toch zo zat van hem! Hij klaagt echt over alles! Wil niet werken, doet ook echt geen moeite, dus we moeten zelf nog weer alles doen en hij is zooo negatief! Dus ik heb ook een paar keer tegen heb gezegd dat als hij het hier niet leuk vindt, dat die dan maar een eind op moet gaan donderen. Hij is niet verplicht om hier te blijven. Maar, nou heeft Kate daar dus een luchtje van gekregen en ons er naar gevraagd. Want er is dus niemand die met hem wil werken, omdat je dubbel werk moet doen: je eigen en dan dat van hem controleren en verbeteren. Bovendien is het zo demotiverend! En het werk is echt niet moeilijk hoor, het is gewoon dat hij niet wil. Dus, Kate vroeg ons, en heeft letterlijk gezegd: Moet ik 'm vanochtend nog op de bus zetten of later in de week. Nouja, gelijk over een uur is ook zo wat, dus ik geloof dat ze hem er later uitknikkerd. Haha, je had 'm moeten horen toen we zeiden dat we geen water meer hadden!!! Te grappig, we hadden soort van gewed hoe hij zou reageren, nou, we zaten er vrij dichtbij. En weet je wat zijn vraag was nadat hij was uitgeraasd? "Maar wat als ik dan dorst heb?" En ik zat verbaasd te kijken. Ik dacht echt, dat is waar je je druk om maakt? Dus ik heb ook heel droog geantwoord dat hij dan maar iets anders moest drinken. Tsjah, er staat genoeg in de koelkast hoor! Vond ie niet zo leuk.

Omdat we maandag een lange dag hadden gemaakt, waren we dinsdag vroeger klaar. Ook kwam er goed nieuws, de Italiaan in kwestie had eindelijk besloten om uit zichzelf weg te gaan. Hij had nog wel tegen Kate gezegd dat hij nog wel 2 of 3 weken kon blijven, zodat ze vervanging kon regelen. Nou, had Kate geantwoord, hij mocht morgen wel weg, want ze kon toch wel iemand binnen 12 uur vinden. Dus, die heb ik vanochtend mooi op de bus gezet! Haha.

Verder is Gideon een avond langs geweest. Helaas is hij nu weer naar huis. Daar baal ik wel behoorlijk van, ik voelde mij vanacht en vanochtend hetzelfde als toen ik hier voor het laatst was. En nu mistte ik Beke en Nicola gewoon om mij heen. Maar goed, vanavond avondje bij vrienden in Kojonup en dan is morgen alles weer goed.

Verder is het hier heel gezellig hoor. Het gaat erg gemakkelijk in het huis. Er wordt geen plan gemaakt, iemand wast af en kookt wanneer iemand zin heeft en tijd heeft. Soort van. Wasmachine gaat samen, je roept gewoon dat je 'm aanzet en dan gooit iedereen het er gewoon in. Maar ik ben niet zo heel veel thuis. 2 of 3 avonden aan het werk en verder natuulijk mensen opzoeken. Maar goed, in mijn eerste week zaten hier bijna alleen maar Ieren, dus ik pikte het Ierse accent heel snel weer op. Toen in naar de caravan park ging, was daar een Ier en die vroeg waar ik dan weg kwam. Dus ik zeg: Nederland. Hij keek mij heel vreemd aan, dacht ie echt dat ik uit Noord Ierland kwam! Helaas zijn er een paar Ieren weg en spreekt de helft van het huis geen fatsoenlijk Engels (fransen en italiaan) dus m'n Engels gaat ook meteen weer achteruit. Het accent is het eerste wat ik verlies, en dat vind ik juist zo jammer!

Dus, zo zien mijn komende 3 maanden er ook uit. 7 dagen per week werken, dubbele shifts, lekker actief bezig en gezellig met andere mensen en dieren.

Groetjes aan iedereen!
Veel liefs,
Marlies